حرف اگر از مستی و مستانگیست                    کار دل از بیخ و بن دیوانگیست

دم نزن حرفی نگو از رمز و راز                           کار دل سنگین نکن در سوز و ساز

دل بباید مست باشد در نهان                          تا بسوزد آشکارا در جهان

با دل هشیار اگر میخانه ای                            همچو بت افتاده در بتخانه ای

گر دل مستت در آن بتخانه است                    آن مکان از لطف دل میخانه است

رستگاران هر کجا پا می نهند                       نور حق با خود به آنجا می برند

می بخور از جام حق مستی فزون                تا ز مستی هست گردد اندرون

لحظه ی دیدار نزدیک است.
باز من دیوانه ام ، مستم.
باز میلرزد ، دلم ، دستم.
باز گویی در جهان دیگری هستم.
های ! نخراشی بغفلت گونه ام را ، تیغ !
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست !
و آبرویم را نریزی ، دل !
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است.

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

ريشه ي همه ي زندگي در جابجائي ناشيانه ي كارتهاي بازي زندگي نهفته است
و انگشت حسرتي كه بعد از پي بردن به اين اشتباه به دندان مي گزيم..
چاره ساز دردمان نيست.

بوي غربت مي دهم اما غريبه نيستم
گرچه مي دانم كه در غريبي زيستم
مثل رودي بستر اين خاك را طي كرده ام
تا بفهمم عاقبت در جستجوي كيستم
در عبور لحظه ها بر روي پاي اشتياق
لب شكسته از خستگي اما همچنان مي ايستم
دست بادي برگهاي عمر سبزم را ربود
گرچه اينجا هستم اما در حقيقت نيستم
روبروي آينه شب تا سحر غم مي خورم
تا بدانم عاقبت سايه ي گمگشته ي كيستم...

براي زيستن دو قلب لازم است:
    -قلبي كه دوست بدارد         قلبي كه دوستش بدارند
    -قلبي كه هديه كند             قلبي كه بپذيرد
    -قلبي كه بگويد                   قلبي كه جواب بگويد

قلبي براي من,كه من مي خواهم تا انسان را در كنار خود احساس كنم.

غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم
تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم
رفتی و با رفتنت شهر دلم ویرانه شد
من بر این ویرانه ها احساس غربت می کنم
چشم هایم خسته اند از بارش باران اشک
با فضای خالی چشمانت عادت می کنم
یادگارت قاب عکسی خالی از لبخند توست
شب به شب با یاد تو تا صبح خلوت می کنم..

دوباره دل هوای با تو بودن کرده,نگو این دل دوری عشقتو باور کرده,
دل من خسته از این دست به دعاها بردن,همه ی آرزوهام با رفتن تو مردن!
واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا می دم آخه تو رنگ چشمات هیبت دنیا رو دیدم
توی هفتا آسمون تو تک ستاره ی منی به خدا ناز دو چشماتو به دنیا نمی دم,
            حالا من یه آرزو دارم تو سینه,
                                                  که دوباره چشمه من تورو ببینه.........!!!